Chegan novos tempos ao audiovisual galego. Anos de sector estratéxico, de subvencións, de coproducións con outros países, de participar en pelis españolas... faltaba o público, un elemento que o sector poucas veces ten en conta. Máis ben adoita terlle medo. Pero non tiña por que ser así. Abondaba con que alguén se atrevese a facelo e que o fixese ben e que puxese toda a carne no asador. Trátase de Ignacio Vilar co seu filme Pradolongo. Rodado en Valdeorras e en galego de Valdeorras. Tratando un tema local pero universal e con actores de Valdeorras ou cerca. Está petando na porta de institutos, asociacións e outros grupos de público potencial e estes están respondendo, porque a peli é máis que boa. É cercana, curriña, como xa din por aí. Está espertando interese polo cine galego nunha xeración que moitos xa daban por perdida entre blockbuster e palomitas. E moitos seguirán a súa estela agora. Porque tamén mola ser cabeza de rato. Benvidos ao audiovisual galego do cine XXI.