Todas esas cabezas sen tronco, todos eses corpos despezados, todos eses anxos ergueitos con signos de derrota (caídos), todos eses despoxos ciscados polas rúas lémbranlle a Spoke aquelas imaxes da viaxe sen retorno de tantas e tantas estatuas derrubadas: as de Sadam Hussein (as máis recentes), pero antes xa as do xa de Persia, e, claro, as de Stalin e compañía.

Pois ben, se o vento da Historia puido con tan relevantes dinosauros de granito, de mármore e de bronce, cómo pode ser, pregúntase o meu amigo, que se manteña en pé a Cruz dos Caídos chantada no monte do Castro. Non é un símbolo dunha ditadura que caducou hai trinta anos? Ou será que a deixan aí para non abrir, como se di cando se quere escorre-lo vulto, un falso debate?